KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2015/416 E., 2015/4084 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2015
- Mahkemesi
- İcra Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
Alacaklı tarafından başlatılan takibe karşı borçlunun yapılan ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece şikayetin reddine karar verildiği, kararın borçlu vekiline 24/09/2014 tarihli duruşmada tefhim edilmesi üzerine anılan vekilin 08/10/2014 tarihinde temyiz yoluna başvurduğu, mahkemece, süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle 17/11/2014 tarihinde HMK'nun 346/1. maddesi gereğince temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.
İİK'nun geçici 7. maddesi gereğince halen yürürlükte olan İcra İflas Kanunu'nun değişiklikten önceki 363. maddesine göre, icra mahkemesi kararlarına karşı tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren on gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir. İİK'nun 19. maddesine göre de, on günlük sürenin hesabında, tebliğ edilen gün dikkate alınmaz ve sürenin son günü resmi tatil gününe rastlarsa süre, tatili takip eden günde biter.
Somut olayda, mahkeme kararının borçlu vekiline 24/09/2014 tarihinde tefhim edildiği, yasal on günlük temyiz sürenin son günü olan 04/10/2014 tarihinin Cumartesi gününe ve aynı zamanda Kurban Bayramı tatiline rastladığı; borçlunun, tatili takip eden ilk iş gününde yaptığı 08/10/2014 tarihli başvurusunun süresinde olduğu görülmektedir. Bu nedenle, İcra Hukuk Mahkemesi'nin 17/11/2014 tarih ve 2013/461 E. 2014/439 K. sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin kararının oybirliği ile kaldırılmasına karar verildi. İşin esasının incelenmesine geçildi.
Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2015/416, K. 2015/4084, 26 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama