Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2016/31118 K.2017/8851

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin davacı-borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1)İhalenin feshi talebinin reddine ilişkin mahkeme kararı yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Temyiz dilekçesi içeriğine, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA),

2)Para cezası yönünden verilen karara ilişkin olarak re'sen yapılan temyiz incelemesinde;

İİK.nun 134/2.maddesi uyarınca ihalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi halinde mahkeme, davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkûm eder. Yasanın bu hükmü emredici nitelikte olup kamu düzenine ilişkin bulunduğundan, mahkemece re’sen uygulanmalıdır. Hukuk Genel Kurulu'nun 06.10.2004 tarih ve 2004/1-433 esas sayılı kararında da benimsendiği üzere kamu düzenine aykırılıkta aleyhe bozma ilkesi nazara alınmaz.

Mahkemece ihalenin feshi istemi reddedilen davacı aleyhine, taşınmazların ihale bedelleri toplamı üzerinden para cezasına hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece ihalenin feshi istemi reddedilen davacı aleyhine, hakkında ihalenin feshine karar verilmesi istenilen 19450 ada 23 parselde kayıtlı 19 nolu bağımsız bölümün satış bedeli olan 591.000,00 TL ile aynı ada ve parsel numaralı 20 nolu bağımsız bölümün satış bedeli olan 600.000,00 TL'nin toplamı olan 1.191,000 TL'nin %10'u oranında 119.100,00 TL para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 65.000,00 TL para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının belirtilen nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.