Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2018/6867 K.2019/9886

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili, 2942 sayılı Kanun’un Geçici 6. maddesi kapsamında icra harçları ve icra vekalet ücretinin maktu olarak belirlenmesine ilişkin taleplerinin 11/03/2016 tarihli memur işlemi ile reddedildiğini, takibe dayanak ilamın, imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle tasarrufu kısıtlanan ve uzun zaman kamulaştırma yapılmamak suretiyle hukuki olarak el atılan taşınmaza yönelik açılmış tazminat davasına ilişkin olduğunu, bu dava ile ilgili olarak Geçici 6. maddenin 7. fıkra hükmünün uygulanmaya devam edileceğini belirterek, İcra Müdürlüğü işleminin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 6487 kanunla değişik 2942 sayılı kanun geçici 6.maddesinin 1. ve 7. fıkraları dikkate alındığında icra müdürlüğü kararının yasaya uygun olmadığı gerekçesi ile şikayetin kabulü ile 11.03.2016 tarihli kararın kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

07.09.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6745 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile 2942 sayılı Yasa'ya eklenen Ek 1. madde de; ''Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle mülkiyet hakkının özüne dokunacak şekilde tasarrufu hukuken kısıtlanan taşınmazlar hakkında, uygulama imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren beş yıllık süre içerisinde imar programları veya imar uygulamaları yapılır ve bütçe imkânları dâhilinde bu taşınmazlar ilgili idarelerce kamulaştırılır veya her halde mülkiyet hakkını kullanmasına engel teşkil edecek kısıtlılığı kaldıracak şekilde imar planı değişikliği yapılır/yaptırılır.

Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6. maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir....

Bu madde kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılacak dava ve takiplerde, bu Kanun’un Geçici 6. maddesinin üçüncü, yedinci, sekizinci ve on birinci fıkra hükümleri, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce açılan ancak henüz karara bağlanmayan veya kararı kesinleşmeyen davalara bu madde hükümleri, kesinleşen ancak henüz ödemesi yapılmayan kararlar hakkında ise Geçici 6.maddenin üçüncü, sekizinci ve on birinci fıkra hükümleri uygulanır...'' düzenlemesi yer almaktadır.

2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesi 3. fıkrası,'' uzlaşma... '' 8. fıkrası, '' kesinleşen mahkeme kararlarına istinaden bu madde uyarınca ödemelerde kullanılacak..., '' usullere ilişkindir.

2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesi 7. fıkrası ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' hükmünü 11. fıkrası ise; ''Bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacakları haczedilemez.'' hükmünü içermektedir.

Yasa’nın yürürlüğe girdiği 07.09.2016 tarihinden sonra bu madde kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılacak dava ve takiplerde vekalet ücretinin Geçici 6. maddenin 7. fıkrası gereği maktu alınacağı ve 11. fıkra hükmü gereğince haciz yasağının bulunduğu, 07.09.2016 tarihinden önce başlatılan takiplerde ise yine haciz yasağının bulunduğu ancak vekalet ücretinin nispi olduğunun kabulü gerekir.

Somut olayda; 27.11.2015 karar tarihli ilam, uygulama imar planında umumi hizmet alanına ayrılan taşınmazın haksız olarak kullanımının engellenmesinden dolayı açılmış tazminat davasına ilişkin olup, 29.02.2016 tarihinde takibe konulduğu için 07.09.2016 tarihinden önce başlayan takipte icra vekalet ücreti ve harçların nispi hesaplanması gerektiği düşünülerek, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu konuya ilişkin istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.