Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2019/3312 K.2019/11764

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İİK’nın 331.maddesindeki “Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacak-lısını zarara sokmak maksadıyla, mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek veya kıymetten düşürerek hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek veya asıl olmayan borçlar ikrar ederek mevcudunu suni surette eksiltirse, aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacaklı alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde,

altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.” düzenleme karşısında ödeme emri tebliğinden önceki devirlerin de suç teşkil edebileceği nazara alınarak, sanığın 12/11/2014 tarihli savunmasında suça konu aracı şirketi devraldıktan sonra sattığına yönelik ikrarı gözetilerek, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,