Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2020/2264 K.2020/3016

Nafaka hükümlerine uymamak suçundan sanık ...’ın, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 344. maddesi uyarınca ayrı ayrı 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Ilgın İcra Ceza Mahkemesinin 19/04/2019 tarihli ve 2019/17 esas, 2019/166 sayılı kararı ile anılan Mahkemenin 20/09/2019 tarihli ve 2019/250 Esas, 2019/306 sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 06/02/2020 gün ve 94660652-105-42-21419-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/02/2020 gün ve KYB.2020-19414 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19/04/2005 tarihli ve 2005/17-7 esas, 2005/37 sayılı kararında belirtildiği üzere, 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 344. maddesinde düzenlenen ve şikâyete tabi bulunan nafaka hükmüne uymamak suçunun oluşabilmesi için, nafaka ödenmesinin kesinleşmiş bir mahkeme kararına dayanması, aylık nafakanın tahsili için icra takibine başlanılmış ve icra emrinin borçlu-sanığa tebliğ edilmiş olması, borçlunun ilamda yazılı ödeme koşullarına uymaması, aylık nafakaya hükmedilmesi halinde icra emrinin tebliği ile şikayet tarihi arasında işlemiş en az bir aylık cari nafaka borcunun bulunması,

borçlu-sanık tarafından nafakanın kaldırılması veya azaltılması hususunda açılmış bir davanın bulunmaması, dava açılmış ise sonuçlanmış olması ve şikayet hakkının suçun işlendiğinin öğrenilmesinden itibaren 3 ay ve her halde işlenmesinden itibaren 1 yıl içinde kullanılması gerekmesi karşısında, somut olayda Ilgın İcra Müdürlüğünün 2019/246 sayılı takip dosyasında, borçlu sanık hakkında Ilgın Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/194 esas sayılı dosyası kapsamında hükmedilen tedbir nafakası borcunu ödemediğinden dolayı şikâyette bulunulduğu,

ancak anılan takibe karşı borçlu sanık ... tarafından yapılan itiraz üzerine bahse konu İcra Dairesinin 20/02/2019 tarihli kararı ile takibin durdurulmasına karar verildiği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde ayrı ayrı mahkûmiyetine ilişkin kararlar verilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;