Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2020/6476 K.2020/8629

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, ilk derece mahkemesince ihalenin feshi talebinin esastan reddi ile borçlu aleyhine 14.600 TL para cezasına hükmedildiği, borçlu tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

İİK'nun 134. maddesinin 2. fıkrasına göre; “…Talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder....” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, ilk derece mahkemesi kararında, her ne kadar ihale bedeli üzerinden para cezasına hükmedildiği belirtilmiş ise de, ihale bedelinin 390.000 TL olduğu, maddi hataya müsteniden ihale bedelinin hükümde 146.000 TL olarak yazıldığı ve bu miktar üzerinden para cezasına hükmedildiği görülmektedir. Her ne kadar temyiz yoluna sadece borçlu tarafından başvurulmuş ise de ihalenin feshi talebinin reddi halinde hükmedilen para cezasına ilişkin hüküm kamu düzenine ilişkin olup, re’sen incelenmesi gerektiğinden ilk derece mahkemesi kararı borçlu yönünden usulü kazanılmış hak doğurmaz.

Bu durumda mahkemece, ihalenin feshi istemi reddedilen borçlu aleyhine ihale bedeli olan 390.000 TL yerine, 146.000 TL üzerinden para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesince; HMK’nın 353/1-b-2 ve 356. maddeleri gereğince, ilk derece mahkemesi kararının, para cezası yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulması gerekirken, bu hususta karar verilmediği anlaşılmış olmakla, ilk derece mahkemesince yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.