Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2020/8423 K.2020/11109

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HUMK.nun 438. ve İİK'nun 366. maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendi:

2-Sair temyiz itirazlarının reddi ile,

Borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, sair hususlarla birlikte satış ilanının tarafına tebliğ edilmediğinden bahisle ihalenin feshine karar verilmesini talep ettiği, mahkemece davanın süre yönünden reddine ve borçlu aleyhine para cezasına hükmedilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 134/2. maddesinde; "İhalenin feshini, Borçlar Kanunu'nun 226. maddesinde yazılı sebepler de dahil olmak üzere yalnız satış isteyen alacaklı, borçlu, tapu sicilindeki ilgililer ve pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler, yurt içinde bir adres göstermek koşuluyla icra mahkemesinden şikayet yolu ile ihale tarihinden itibaren 7 gün içinde isteyebilirler" hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, ihale tarihinin 27.11.2000 tarihinde olduğu ihalenin feshi davasının ise 16.02.2001 tarihinde açıldığı gerekçesi ile ihalenin feshi talebinin süre yönünden reddine, davacının ihale bedelinin %10’u oranında para cezasına mahkumiyetine karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 134. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesine göre; işin esasına girilmeden ihalenin feshi talebinin reddi halinde, davacının para cezasına mahkûm edilemeyeceği öngörülmektedir. Bu durumda, şikayetçi ...'ün ihalenin feshi isteminin, süre aşımı nedeniyle ve işin esasına girilmeden reddine karar verildiğinden aleyhine ihale bedelinin %10’u oranında para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının belirtilen nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.