Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2020/9377 K.2021/914

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...'ın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair ... İcra Ceza Mahkemesinin 16/10/2018 tarihli ve 2018/1029 esas, 2018/1111 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/02/2020 tarihli ve 2020/73 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 12/10/2020 gün ve 94660652-105-32-11820-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/10/2020 gün ve KYB- 2020/91884 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlâl suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekâlet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerektiği, ...

2. İcra Dairesinin 2017/5119 esas sayılı dosyasından düzenlenen 28/09/2017 tarihli ödeme emrinde asıl alacağın 73.231,84 Türk lirası (senet bedeli), toplam alacağın ise işlemiş faiz, çek tazminatı ve komisyon bedeli ile birlikte 73.892,04 Türk lirası olarak belirtilmesine karşın, 04/04/2018 tarihli taahhütnamede asıl alacak miktarı 63.370,89 Türk lirası olarak belirtilmek suretiyle çelişki oluşturulduğu, ayrıca anılan taahhütnamede işlemiş faiz miktarı 18.964,41 Türk lirası olarak belirtilmiş ve son ödeme tarihine kadar işleyecek faiz 22.206,90 Türk olarak gösterilmiş ise de;

anılan faizin hangi dönemleri kapsadığının net olarak belirtilmediği, bu nedenlerle işleyen ve işleyecek faiz miktarının taahhüt tutanağında ayrı ayrı gösterilmemesi nedeniyle belirsizlik bulunduğundan taahhüdün geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;