Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2021/10072 K.2022/4110

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın üzerine atılı “Ticareti Usulüne Aykırı Terk Etmek” suçunun takibi şikayete bağlı olup, borçlu şirket hakkında yapılan icra takibinde, şirketin adresinde bulunamaması nedeniyle ödeme emri tebligatının 23/03/2012 tarihinde bila tebliğ iade edilmesi üzerine, alacaklı vekilinin 19/04/2012 tarihinde icra müdürlüğünden borçlu şirketin ticaret sicil müdürlüğünce bildirilen adresine, T.K'nun 35. maddesine göre ödeme emri gönderilmesini talep ettiği, 04/05/2012 tarihinde ödeme emri tebliğinin T.K'nun 35. maddesine göre yapıldığı,

borçlunun ticareti terk ettiğinin 19/04/2012 tarihinde öğrenilmesine rağmen alacaklı tarafça şikayetin 18/12/2012 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 347. maddesinde düzenlenen” şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer” hükmü karşısında şikayetçi vekilinin suça konu olayda 3 aylık süre geçtikten sonra 18/12/2012 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanık hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi,