Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/11072 K.2022/9790

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı 3. kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Davacı üçüncü kişi vekilinin icra mahkemesine başvurusunda; sair iddiaları yanında haczedilen malların müvekkiline ait olduğunu iddia ederek istihkak davasının kabulüyle haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ettiği mahkemece davanın reddine davalı tarafın tazminat talebinin kabulüyle haczedilen menkullerin değerinin %20’si oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verildiği, davacı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun reddine karar verildiği, kararın davacı tarafından temyiz edildiği görülmektedir.

Sair temyiz temyiz itirazları yerinde değilse de;

İİK'nın 97/13. maddesi hükmüne göre istihkak davası üzerine takibin talikine karar verilip de neticede dava reddolunursa alacaklının alacağından bu dava dolayısıyla istifası geciken miktarın %20'sinden aşağı olmamak üzere davacıdan tazminat alınmasına hükmolunacağı kurala bağlanmıştır.

Somut olayda istihkak iddiası üzerine ... 4. İcra Hukuk Mahkemesinin 26/08/2019 tarihli 2019/966E -2019/967K. kararıyla; “Hacze ve istihkak iddiasına konu menkullerin değerinin %20’sinin teminat olarak icra veznesine depo edilmesi halinde takibin hacze konu bu menkuller itibariyle talikine” karar verildiği, davacı tarafından kararda belirtilen miktarda teminatın yatırıldığı ve istihkak davasının reddedildiği görülmekle İİK 97/13. maddesinde aranan yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır. Ancak tazminat matrahının belirlenmesinde, takip konusu alacak miktarı ile hacizli mal değerinden hangisi az ise o miktarın esas alınması gerekirken alacak miktarından fazla olan hacizli mal değeri üzerinden tazminata hükmedilmesi isabetsizdir.

Ne var ki, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK'nın ek Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.