Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/11245 K.2022/10471

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık hakkında “Taşınır Rehninin Paraya Çevrilmesi Yoluyla İcra Takibi” başlatıldığı, İİK’nın 331/1 maddesinde düzenlenen “Alacaklıyı Zarara Uğratmak Kastıyla Mevcudu Eksiltmek” suçunun oluşması için haciz yoluyla takibe girişilmesi gerektiği anlaşılmakla, yasal unsurları oluşmayan suç bakımından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

CMUK 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın sonuç ceza bakımından geçerli olduğu ve Yargıtay 19. Ceza Dairesi'nin 2018/6131 Esas 2018/13160 Karar sayılı bozma ilamı öncesinde, yerel mahkemece 07/03/2012 tarihli ve 2011/1178 Esas ve 2012/321 sayılı kararı ile sanığın İİK'nın 331/1 ve TCK'nın 52/2 maddeleri gereğince neticeten 6 ay hapis cezası ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına yönelik olarak kurulan hükmün, sanık tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan yeni hükümde kazanılmış hak nedeniyle adli para cezasının 100,00 TL ye hükmedilmesine karar verilmesi gerektiği,

karara karşı aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi gereğince sanık lehine cezanın miktarı itibariyle kazanılmış hak oluştuğu halde, bozma üzerine yapılan yargılama sonunda kurulan hükümde CMK'nın 307/4. maddesine göre sanığın usuli kazanılmış hakları dikkate alınmadan sanığın 6 ay hapis cezası ve 120 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,