Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/11297 K.2022/10333

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İşin niteliği bakımından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına HUMK'nin 438. ve İİK'nin 366. maddeleri hükümleri uygun bulunmadığından bu yoldaki isteğin oy birliğiyle reddine karar verildikten sonra işin esası incelendi:

Mahkemenin 05.5.2022 tarihli ek kararı ile; borçlunun 29.4.2022 tarihli asıl karara ilişkin temyiz talebinin, mahkeme hükmünün taraflarca temyiz edilmediğinden 09.12.2014 tarihinde kesinleştiği belirtilerek, reddine karar verildiği, borçlu tarafından, mahkemenin asıl kararının kendisine tefhim ya da tebliğ edilmediğinden bahisle kesinleşme şerhinin usulsüz olduğu ileri sürülerek, ek kararın temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, mahkemece, 26.11.2014 tarihli karar duruşmasında davalının hazır olmadığı tespit edildikten sonra, karara karşı temyiz süresinin kararın davalıya tebliğ tarihinden başlayacağının belirtildiği, ancak gerekçeli kararın kanun yoluna ilişkin son kısmında kararın taraf vekillerinin yüzüne karşı verildiğinin yazıldığı, duruşma tutanağı karşısında kararın borçlunun yokluğunda verildiğinin sabit olduğu anlaşılmakla, mevcut dosya kapsamında mahkeme kararının borçluya tebliğine ilişkin bir tebligat mazbatasına rastlanılmadığından, borçlu yönünden temyiz süresinin başlamadığının kabulü gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemenin, borçlunun temyiz başvurusunun süresinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin reddine ilişkin 05.5.2022 tarih ve 2014/1043 E. - 2014/1239 K. sayılı ek kararının oy birliği ile kaldırılmasına karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Borçlunun asıl karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;