Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/11488 K.2022/13714

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 07.04.2022 tarihli ve 2021/11296 Esas - 2022/4628 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 97/son, aynı Kanunun 18/1. ve 366/1. maddesinin atfıyla 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 369/7. maddesi de gözetildiğinde icra mahkemesinde görülen işler ivedi işlerden sayıldığından temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması talebinin oybirliği ile reddine karar verildikten sonra işin esası incelendi:

Asıl davada davacı üçüncü kişi, 3.kişinin haczin yapıldığı oteli borçluya demirbaş eşyaları ile birlikte kiraladığını, borçlu ile yapılan kira sözleşmesi gereğince, otelde kiracı tarafından iyileştirme kapsamında alınan demirbaşların da üçüncü kişiye ait olduğunu öne sürerek, istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davacı üçüncü kişi, aynı icra dosyasında 02/10/2013 tarihinde haczedilen menkullerin aynı gerekçe ile üçüncü kişiye ait olduğunu öne sürerek, istihkak iddiasının kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı alacaklı, mahcuzların borçlu şirkete ait olduğunu, borçlu şirket tarafından satın alındığını, borçlu şirket ile davacı üçüncü kişi arasında mal kaçırmaya yönelik iş birliği bulunduğunu belirterek, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda, davanın reddine ilişkin verilen kararın davacı üçüncü kişi vekilince temyizi üzerine, Yargıtay 8. Hukuk Dairesi’nin 21.11.2016 tarihli ve 2014/23862 Esas, 2016/15831 Karar sayılı ilamı ile, 15/07/2013 ve 02/10/2013 tarihli haciz işlemlerine konu menkullerin davacı üçüncü kişi tarafından kira sözleşmesi ve eki demirbaş listesinde teslim edilen mallar olup olmadığı, bir kısım eşyaların olası kırılma bozulma nedeniyle yedek olarak muhafaza edilip edilmediği hususlarının belirlenmesi amacıyla; sözleşmeler, faturalar, tanık ifadeleri göz önünde bulundurularak,

gerekirse otelde yeniden keşif yapılmak suretiyle inşaatçı ve mali müşavirden oluşan bilirkişilerden sözkonusu mahcuzların davalı alacaklı tarafından davalı borçluya satılan mallar olup olmadığı hususunda rapor düzenlenmesinin istenmesi, davacı üçüncü kişi şirketin sunduğu fatura tarihleri ile davalı borçluya ait alımlara ilişkin faturalar ve bu menkullerin alınma tarihlerine göre yıpranma durumları, davalı borçlu ile yapılan kira sözleşmesinin sona erip ermediği hususu da göz

önünde bulundurularak ve hayatın olağan akışı da gözetilerek, mahcuzların, davalı borçluya mı, önceki kiracılardan kalan eşyalar ise davacı üçüncü kişiye mi ait olduğunun belirlenmesinin gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, dava konusu haczin borçlu şirketin kiracı olarak faaliyette bulunduğu, üçüncü kişiye ait otelde gerçekleştirildiği, bu durumda mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, üçüncü kişi vekili tarafından ibraz edilen diğer kira sözleşmeleri

incelendiğinde haciz adresi otelin farklı tarihlerde farklı kiracılara demirbaşlarıyla birlikte kiraya verildiği, bu durumun borçlu şirketin de oteli eşyalarıyla birlikte kiraladığı yönündeki iddiaları güçlendirdiği, bilirkişi yokluğu nedeni ile keşfin icra edilemediği, Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2010/744, 2010/733 ve 2016/88 Esas sayılı dosyalarında düzenlenen bilirkişi raporunun incelendiği, Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2016/88 Esas sayılı dosyasında yer alan bilirkişi raporundaki, oteldeki eşyaların çok eski olduğu, bir kısmının da ekonomik ömrünü tamamladığı şeklindeki tespit de nazara alınarak,

üçüncü kişinin istihkak iddiasını ispat ettiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesi’nin 23.10.2019 tarih, 2019/4893 Esas, 2019/9472 karar sayılı ilamı ile, uyulmasına karar verilen bozma ilamında mahcuzların, davalı borçluya mı yoksa önceki kiracılardan kalan eşyalar ise davacı üçüncü kişiye mi ait olduğunun belirlenmesinin gerektiği belirtilmiş olmasına rağmen Mahkemece, Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2010/744, 2010/733 ve 2016/88 Esas sayılı dosyalarında düzenlenen ve haciz adresi otelde bulunan eşyaların ekonomik ömrünü tamamladığını ve çok eski olduklarını belirten bilirkişi raporu ile yetinilerek karar verildiği anlaşıldığından rapor aldırılması için karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak, alınan bilirkişi raporundan da anlaşıldığı üzere 2010 yılında gerçekleşen haciz esnasındaki haczedilen mallar ile 2013 yılında haczedilen malların bile farklı olduğu kaldı ki ilk demirbaş listesindeki malların bulunmamasının hayatın olağan akışına aykırı olmayacağı, davacının oteli kiracılara demirbaşlarıyla birlikte kiraya verdiği, borçlunun oteli eşyalarıyla birlikte kiraladığı ve kira sözleşmesi sonunda oteli eşyaları ile birlikte kiraya verene bırakacağının kabulü gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin 07.04.2022 tarih, 2021/11296 Esas, 2022/4628 karar sayılı ilamı ile kararın onanmasına karar verilmesi üzerine davalı alacaklı tarafından karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Davalı alacaklının 21.01.2011 tarihli tadilat sözleşmesi kapsamında haciz yapılan otelde bir kısım tadilatlar yapıldığını, buna rağmen alacağını alamadığını iddia ederek, takip talebinde bulunduğu,

davacı üçüncü kişinin ise gerek davalı borçlu gerekse ondan önceki kiracılarla yapılan kira sözleşmeleri uyarınca bir kısım eşyaların kiracılar tarafından alınıp sözleşmenin bitiminde otelin maliki olarak kendilerine bırakıldığını ileri sürerek istihkak iddiasında bulunduğu anlaşılmış olup bu doğrultuda mahcuzların borçlu tarafından satın alınıp üçüncü kişiye bırakıldığı iddia edilen menkuller olup olup olmadığının belirlenmesi için yapılan önceki bozma ilamlarına uyulmasına rağmen, bozmaların gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki; alınan bilirkişi raporunda dava konusu mahcuzlar ile Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 2016/85-88 ve 2013/371 E. sayılı dosyalarındaki eşyalar karşılaştırılmış, sadece 7 grup eşyanın ortak olduğu tespit edilmesine rağmen Mahkemece Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 2016/85-88 ve 2013/371 E. sayılı dosyalarda alınan bilirkişi raporları esas alarak talep konusu bütün mahcuzlar hakkında kabul kararı verilmiştir.

O halde, Mahkemece, öncelikli yapılacak iş borçlu ile davacı 3. kişi arasında imzalanan kira sözleşmesi

kapsamında yer alan demirbaşların, Alanya 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 2016/85-88 ve 2013/371 E. Sayılı dosyalarında geçen eşyaların, alacaklı ve borçlu arasında imzalanan takip dayanağı sözleşme ve sözleşmede geçen eşyalar ile mahcuzların aynı olup olmadığına ilişkin mümkün ise yeniden keşif yapılarak rapor aldırılmalı, daha sonra borçlu ile 3. kişi arasındaki kira sözleşmesinin haciz tarihi itibari ile de sona erip ermediği, borçlunun haciz adresinden ne zaman ayrıldığı tespit edilerek kira sözleşmesinin 5. maddesi kapsamında değerlendirme

yapılarak borçlu tarafından işletmeye alınan eşyaların mülkiyetinin davacı üçüncü kişiye geçiş anı tespit edilmeli, ondan sonra dosya içerisindeki tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

O halde, Dairemizce, kararın bu nedenle bozulması gerekirken, onandığı anlaşılmakla davalı alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.