Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/1195 K.2022/7799

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından, bir adet çeke dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte, borçlu tarafından imzaya itiraz edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince, itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına ve alacaklı aleyhine %20 oranında tazminata hükmedildiği, alacaklı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf başvurusu yerinde görülmemiş ise de para cezasına hükmedilmediği gerekçesi ile kararın resen kaldırıldığı ve itirazın kabulü ile takibin borçlu yönünden durdurulmasına ve %20 oranında tazminat ile birlikte takibe konu asıl alacak miktarı olan 115.400 TL'nin %10'u oranında olmak üzere 11.540,00 TL para cezasının alacaklıdan alınarak borçlu tarafa verilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 170/son maddesinde; "...İcra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde, alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın % 10'u oranında para cezasına mahkum eder" hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, istinaf kanun yoluna başvuran tarafın alacaklı olduğu, diğer tarafın istinaf isteminin bulunmadığı, bu durumda Bölge Adliye Mahkemesince resen (borçlu lehine) para cezasına hükmedilerek alacaklı aleyhine durum yaratılması mümkün olmadığı gibi kabule göre de İİK'nun 170/son maddesine göre borçlu lehine olacak şekilde para cezasına hükmedilmesinin de mümkün olmadığı anlaşıldığından kararının bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.