Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/7601 K.2022/14351

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibinde borçlunun icra mahkemesine başvurusunda; takibe konu senetteki imzanın kendisine ait olmadığını, senedin sahte olduğunu ileri sürerek takibin iptalini istediği, İlk Derece Mahkemesince; itirazın reddine karar verildiği, taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf başvurusunun süreden reddine, borçlunun istinaf başvurusunun kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına ve yerine; takibin borçlu yönünden iptaline hükmedildiği, karara karşı alacaklının temyiz başvurusunda bulunduğu görülmektedir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda imzanın borçluya ait olduğu ancak inceleme konusu senedin imzadan faydalanılarak oluşturulduğu tespit edilmiştir. Bunun yanı sıra, İstanbul 36.Asliye Ceza Mahkemesinin 10.10.2019 tarihli 2018/304E- 2019/639K sayılı karar ile takibe konu senedin borçlunun imza örneklerinden yararlanılarak sahte olarak oluşturulduğu belirtilerek takip alacaklısı olan sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın 12.02.2020 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu, İİK'nun 169. maddesi uyarınca borca itiraz niteliğinde olup, borca itiraz hakkında uygulanması gereken İİK'nun 169/a maddesinin 5. fıkrasında; “İtirazın kabulü kararı ile takip durur” hükmüne yer verilmiştir.

O halde, yukarıda anılan maddeye göre, borca itirazın kabulü halinde takibin durdurulması yerine iptaline karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.