Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2023/5287 K.2024/5764

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Hakikate Muhalif Beyanda Bulunmak suçu yönünden, bölge adliye mahkemesinin temyizin reddine dair ek kararına yönelik temyizin incelenmesinde, Temyiz incelemesine konu edilen suçun 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 338. maddesi kapsamında kalan ve kanunda üst sınırı bir yıla kadar hapis cezası öngören, "Hakikate Muhalif Beyanda Bulunmak" suçunu oluşturduğu gözetildiğinde;

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı kanun ile yeniden düzenlenen CMK'nun 286/2-d maddesi uyarınca ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığı anlaşıldığından,

bölge adliye mahkemesince verilen temyiz başvurusunun reddine dair 10/06/2022 tarihli ek kararın yasaya ve usule uygun olması nedeniyle, temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak esastan reddi ile 10/06/2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

2-İİK 89/4 maddesi uyarınca talep edilen tazminat yönünden, bölge adliye mahkemesinin temyizin reddine dair ek kararına yönelik temyizin incelenmesinde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun duruşma yapılmadan verilecek kararları düzenleyen 353/1-a-6. bendinde; ilk derece mahkemesince, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbiri toplanmadan veya gösterilen deliller hiç

değerlendirilmeden karar verilmiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması halinde, Bölge Adliye Mahkemesince, esası incelenmeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar verileceği hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesi’nin 15/02/2020 tarihli ve 2021/4416 Esas, 2022/594 Karar sayılı kararında; HMK’nın 353/1-a-6. bendi uyarınca, İstanbul Anadolu 6. İcra Ceza Mahkemesi'nin 2021/113 Esas ve 2021/335 Karar sayılı kararının kaldırılarak, yeniden yargılama yapılıp hüküm kurulmak üzere “Dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine” şeklinde karar verildiği görülmektedir.