Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2023/7906 K.2024/1799

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Ceza muhakemesinin amacının hukuken geçerli kanıtlarla hiç bir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olması ve temyiz kanun yolundaki hukuki denetimin maddi gerçeğin tespitinde muhakeme ve mantık kurallarına, bilimsel gerçeklik ve bulgulara uyulup uyulmadığını da kapsadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 138 ve 141. maddeleri uyarınca Hakimler, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler ve bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.

Bu gerekçede hukuki esaslara ve kurallara dayanmalı, nedenleri açıklanmalıdır.

Mahkemeler, kararlarını somut ve açık bir şekilde gerekçelendirmesi Anayasal bir zorunluluktur.

Eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması adil yargılanma hakkının (hukukî dinlenilme hakkının) ihlâlidir.

Ayrıca, gerekçe dosyaya özgü oluşturulmalı, duruşmada tefhim edilen hüküm fıkrası ile gerekçeli karardaki hüküm fıkrası aynı olmalıdır.

Ceza yargılamasında, Mahkemece verilen hükmün, hüküm verildikten, başka bir deyişle işten el çekildikten sonra ( kanunda açıkça yazılı haller dışında ) kanun yolu denetimi dışında değiştirilmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta; müşteki ...’ nun şikayeti üzerine sanık ... hakkında “ alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek “ suçundan dolayı yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararı istinaf edilmiştir.

İstinaf incelemesini yapan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesi dosya üzerinden verdiği 07.02.2023 tarih ve 2022/1712 E. 2023/300 K. sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyet kararını kaldırarak, sanık ...’in beraatine karar vermiştir.

UYAP'a yüklenen ve 15.02.2023 tarihinde elektronik imzaları tamamlanan 07.02.2023 tarihli karar incelendiğinde, 2. sayfada dosyanın sanığı ... dışında, Hatice Başdaş isimli başka bir sanığın dosyasına ait 25.12.2018 tarihli kısmi gerekçe ve hüküm içerdiği, 3. sayfadaki hükmün ise dosyanın sanığı ...’e ait olduğu görülmüştür.

İki farklı sanığa ait bilgi, hüküm ve tarih içeren ve dosyaya özgü olmayan kararın 15.02.2023 tarihinde UYAP’da onaylanmasından sonra Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesi tarafından 27.02.2023 tarihinde “...Dairemizin 07/02/2023 tarih, 2022/1712 esas ve 2023/300 Karar sayılı kararı ile alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek suçundan verilen mahkumiyet kararına dair hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, kararın fiziki çıktısı alınarak ıslak imza ile imzalandığı ve karar kartonuna kaldırıldığı, ancak UYAP sisteminde onay işlemleri tamamlandıktan sonra UYAP kayıtları ile ıslak imzalı fiziki kararın sistemsel bir hata sonucunda farklı olduğu karar üzerinde yapılan değişikliklerin kaydolmadığı daha sonradan anlaşılmıştır.

Yapılan inceleme sonucunda tespit edilen bu hata yargılama gerektirmeyen ve araştırılmaya ihtiyaç duyulmayan düzeltilebilir nitelikte bir hata olduğu kanaatine varılmakla aşağıdaki şekilde düzeltilmiştir. “ gerekçesi ile EK KARAR adı altında yeni bir karar oluşturulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere; ceza yargılamasında, Mahkemece verilen hükmün, hüküm verildikten, başka bir deyişle işten el çekildikten sonra ( kanunda açıkça yazılı haller dışında ) kanun yolu denetimi dışında değiştirilmesi mümkün değildir.

5271 sayılı CMK'da, 6100 sayılı HMK'daki gibi hükmün tavzih, tashih ve tamamlanması gibi bir usul yoktur.

Aynı sanığa ilişkin olarak UYAP'a kaydedilen iki kararın varlığı tereddüt oluşturacak nitelikte olup, belgelendirmeyi bozucudur.

Bu nedenlerle, dosyaya özgü olmayan ve karışıklık içeren 07.02.2023 tarihli ilk karar ile belgelendirmeyi bozucu nitelikteki 27.02.2023 tarihli ek karar isabetsiz olup,