Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2024/1498 K.2024/4248

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından kiracı SDH ... Ltd.

Şti. ile kefil ... hakkında adi kiraya ve hasılat kiralarına ait örnek 13 ilamsız icra takibi başlatıldığı, borçluların yasal süresi içerisinde borca itiraz etmeleri üzerine alacaklının itirazın kaldırılması ve tahliye istemleriyle icra mahkemesine başvurduğu, İlk Derece Mahkemesince, itirazın kaldırılması talebinin borçlu şirket yönünden kısmen kabulü ile 157.850,00 TL için takibin devamına, borçlu şirket aleyhine bu tutarın % 20’si oranındaki tazminata hükmedilmesine,

borçlu şirketin taşınmazdan tahliyesine, itirazın kaldırılması talebinin kefil yönünden ise reddi ile birlikte alacaklı aleyhine takip çıkış tutarı üzerinden % 20 oranında tazminata hükmedilmesine karar verildiği, kararın alacaklılar ve borçlu şirket tarafından istinaf edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verildiği, kararın alacaklılar tarafından temyiz edildiği görülmüştür.

İİK'nın 269/d maddesi delaletiyle uygulanması gereken aynı Kanun’un 68/son maddesinin ilk cümlesinde; "İtirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine yüzde yirmiden aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilir..." hükmüne yer verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; mahkemece borçlu kefil ...’ın takip dayanağı kira sözleşmesinde yer alan kefaletinin, TBK’nın 583. maddesinde belirtilen şekil şartlarına uymadığından bahisle geçersiz olduğunun kabulü ile adı geçen borçlu yönünden itirazın kaldırılması talebinin reddine karar verildiği görülmekle, bu kararın işin esası incelenmeden verildiğinin kabulü gerekir. Bu suretle de anılan borçlu lehine tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.