Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2024/2575 K.2024/6478

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı/kiralayan tarafından kiracı/borçlu hakkında adi kiraya ve hâsılat kiralarına ait örnek 13 ilamsız icra takibi başlatıldığı, borçlunun yasal süresi içerisinde borca, ferilerine, faize, faiz oranlarına, işlemiş faize ve takibe itiraz etmesi üzerine, alacaklının itirazın kaldırılması ve tahliye istemleriyle icra mahkemesine başvurduğu,

İlk Derece Mahkemesince, itirazın kaldırılması talebinin bilirkişinin 18.08.2023 tarihli bilirkişi raporuna göre borçlu yönünden kısmen kabul kısmen reddi ile 1.477,05 TL asıl alacak ve 14,91 TL faiz yönünden itirazın kaldırılmasına ve davalı kiracının temerrüt nedeni ile kiralanandan tahliyesine, 1.477,05 TL’nin %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınıp davacıya verilmesine, 4.927,95 TL asıl alacak ve 75,52 TL faiz yönünden talebin reddine, 4.927,95 TL’nin %20'si oranında kötü niyet tazminatının davacıdan alınıp davalıya verilmesine tebliğ tarihinden 10 gün içerisinde istinaf yolu açık olmak üzere karar verildiği,

kararın sadece süre tutum dilekçesi verilmek suretiyle borçlu tarafından istinaf edildiği, İlk Derece Mahkemesince 15.12.2023 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun süresinde olmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiği, işbu ek kararın borçlu tarafından istinaf edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince anılan kararın miktar yönünden kesin nitelikte bulunduğu gerekçesiyle İİK/365/son fıkrası gereğince reddine hükmedildiği, akabinde borçlu tarafından ek kararın temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince son olarak.

26.02.2024 tarihli ek karar ile HMK 366 maddesi atfıyla HMK 346/2 fıkrası gereğince temyiz talebinin reddine karar verildiği, sonrasında davalı/borçlu tarafından ek kararın temyiz edildiği görülmüştür.

2.3.2005 tarihli ve 5311 sayılı Kanunun 25. maddesi ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 364/1. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve miktar ve değeri Onbin Türk Lirası’nı geçen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu hükümde öngörülen kesinlik sınırı, 24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 02.12.2016 tarihinden itibaren kırk bin Türk Lirası’na, 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun’un 1. ve 2. maddesi ile 28.02.2019 tarihinden itibaren elli sekiz bin sekiz yüz Türk Lirası’na, 01.01.2020 tarihinden itibaren yetmiş iki bin yetmiş Türk Lirası'na, 01.01.2021 tarihinden itibaren yetmiş sekiz bin altı yüz otuz Türk Lirası'na, 01.01.2022 tarihinden itibaren yüz yedi bin doksan Türk Lirası'na, 01.01.2023 tarihinden itibaren iki yüz otuz sekiz bin yedi yüz otuz Türk Lirası'na,

01.01.2024 tarihinden itibaren de üç yüz yetmiş sekiz bin iki yüz doksan Türk Lirası'na çıkarılmıştır.

Somut olayda, temyizen incelenmesi istenen karar, her ne kadar 1.250,00 TL aylık ve 15.000,00 TL yıllık kira bedelli taşınmaza yönelik örnek 13 takibe yapılan itirazın kaldırılması ve tahliye talebine ilişkin olsa da davalı/borçlu tarafından yasal süresi içerisinde 23.12.2022 tarihli yapılan itirazında ayrıca ‘faiz oranına’da itiraz edildiği, dolayısı ile anılan kararın temyiz kabiliyeti bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dolayısı ile itirazın kaldırılması ve tahliye talebinde kararın kesin olmadığı açık olup, temyiz talebinin reddine dair 26.02.2024 tarihli ek kararın kaldırılmasına oybirliğiyle karar verildikten sonra temyiz dilekçesinin incelenmesine geçildi.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun reddine dair asıl karar kaldırılarak, anılan karara yönelik borçlu vekilinin istinaf başvurusunun esasının incelenmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.