Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2025/2904 K.2025/5134

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

02.03.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile değişik 2004 sayılı İİK'nın 363/1. maddesine göre; istinafı kabil olan İcra Mahkemesi kararlarına karşı, ait olduğu alacak, hak veya malın değer veya miktarı 1.000,00 TL’yi geçmesi şartıyla istinaf yoluna başvurulabilir.

Anılan hükümdeki kesinlik sınırının, aynı Kanunun ek (1). maddesi dikkate alındığında, 20.07.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL, 24.11.2016 tarih ve 6373 sayılı Kanunun 3. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu 02.12.2016 tarihinden itibaren 7.000,00 TL, yine aynı Kanunun ek (1). maddesi uyarınca da 01.01.2017 tarihinden itibaren 7.260,00 TL, 01.01.2018 tarihinden itibaren 8.310,00 TL, 01.01.2019 tarihinden itibaren 10.280,00 TL, 01.01.2020 tarihinden itibaren 12.600,00 TL, 01.01.2021 tarihinden itibaren 13.740,00 TL, 01.01.2022 tarihinden itibaren 18.710,00 TL, 01.01.2023 tarihinden itibaren de 41.710,00 TL,

01.01.2024 tarihinden itibaren de 66.090,00 TL, 01.01.2025 tarihinden itibaren de 95.000,00 TL olarak uygulanması gerekmektedir.

Somut olayda, davacıların İcra Mahkemesine başvurduğu, İzmir 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 05.02.2025 tarih ve 2024/554 E. 2025/165 K. sayılı kararı ile talebin kısmen kabulü ile ödeme emrinin düzeltilerek yeniden hüküm kurulduğu, taraflarca İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulduğu, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 07.03.2025 tarih ve 2025/418 E. 2025/398 K. sayılı kararı ile istinaf başvurularının İİK’nın 365/3. maddesi gereği reddedildiği, bu kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince temyiz talebinin de ek karar ile reddine karar verildiği, bu kez son kararın temyiz konusu yapıldığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusu değerin, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihine göre kesinlik sınırını geçmediği anlaşıldığından İİK’nın 365/3. maddesi gereğince istinaf isteminin reddi kararı doğru olup, anılan Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz talebinin reddine ilişkin son kararının onanması gerekmiştir.