Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2025/6551 K.2025/5770

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Kira sözleşmesine dayalı olarak başlatılan adi kira ve hasılat kiralarına ilişkin icra takibinde alacaklının icra mahkemesine başvurusunda; temerrüt nedeniyle kiralanan taşınmazın tahliyesini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, kiralanan taşınmazın tahliyesine karar verildiği, karara karşı borçlu tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, borçlu hakkında kesinleşmiş iflas kararı bulunmakla İİK'nın 193. maddesi gereğince takibin düştüğü, karar tarihi itibariyle geçerli bir takip dosyası bulunmadığı, dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile davanın reddine karar verildiği, kararın alacaklı tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

İİK'nın "Takibin Durması ve Düşmesi" başlıklı 193. maddesinin 1. ve 2. fıkralarında: "İflasın açılması, borçlu aleyhine haciz yoluyla yapılan takiplerle teminat gösterilmesine ilişkin takipleri durdurur. İflas kararının kesinleşmesi ile bu takipler düşer..." düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda; borçlu hakkında 07.12.2020 tarihinde adi kiraya ve hasılat kiralarına ait tahliye talepli örnek 13 ilamsız takip başlatıldığı, borçlunun itiraz etmemesi üzerine takibin kesinleştiği, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 16.02.2022 tarih ve 2021/294 E.-2022/126 K. sayılı kararı ile borçlu şirketin iflasına, iflasın 16.02.2022 tarih ve saat 15.50 itibariyle açılmasına karar verildiği ve iflas kararının 23.02.2023 tarihinde kesinleştiği görülmüştür.

İflas, İİK’nın 184-190. maddelerinde düzenlendiği üzere borçlunun malları ve tasarrufları yönünden hukuki sonuç doğurur. İİK’nın 193. maddesinde öngörülen “ takiplerin durmasına ya da düşmesine” ilişkin düzenleme ile borçlunun iflas masasına girecek mallarının azaltılmaması (haczedilmemesi,satılmaması) amaçlanmıştır(Yargıtay 12. HD 21.09.2000, E:11702-K:13609).

Her ne kadar borçlu şirket hakkında kesinleşmiş iflas kararı bulunmakta ise de; iflastan önce müflise karşı başlatılan İİK’nın m. 269 ve 272’de yazılı ilamsız tahliye takipleri iflasın açılması ile durmaz(Kuru–İcra III s. 2887.).

Bu durumda; iflas karar tarihinden önce borçlu hakkında başlatılan icra takibi ile tahliyesi istenen taşınmazın malikinin alacaklı olduğu, kiracı sıfatıyla taşınmazda bulunan müflis borçlunun mülkiyetinde bulunmadığı, söz konusu taşınmazın iflas masasına girecek müflise ait mal varlığı içerisinde yer almadığı görülmekle, İİK’nın 193. maddesinin somut olayda uygulanabilirliği bulunmadığından taşınmazın tahliyesine yönelik icra takibine müflis borçluya karşı devam edilebilir.

O halde; Bölge Adliye Mahkemesince işin esasının incelenmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile dava şartı yokluğundan bahisle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.