Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/1292 K.2012/1645

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mahkemece tayin edilen ceza üzerinden teşebbüs hükmü uygulanırken, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek yapılan 1/3 oranındaki indirimin, TCK'nın 35/2 maddesi gereğince yasal l/4 ile 3/4 arası bir oran olması nedeniyle, tebliğnamedeki 2 numaralı bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

5237 Sayılı Yasanın 116/1-4 maddesinde düzenlenen gece vakti konut dokunulmazlığını bozma suçundan zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mahkemece yapılan keşif ve aldırılan bilirkişi raporuna göre, sanığın 5 katlı binanın 4. katında bulunan müştekinin oturduğu daireye özel beceri ve kabiliyet gerektirecek şekilde yangın merdiveninden çıktıktan sonra mutfak penceresini zorlamak suretiyle açarak içeri girdiğinin ve içerden hırsızlık yaparken müşteki tarafından yakalandığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin bina içerisinde muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık olarak tanımlanan 5237 Sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, uygulanma koşulları bulunmayan TCK'nın 142/2-b maddesiyle yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-5237 Sayılı TCK'nın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan, özgürlüğü bağlayıcı ceza ile mahkum edilen sanığın, hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

3- Sanık hakkında Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.06.2004 tarihinde kesinleşen 199 E. ve 5 K. sayılı hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması yerine, daha az cezayı içeren hükümlülüğün tekerrüre esas alınması,