Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/12963 K.2012/18867

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Apartman dış cephe boyası için kullanılan demir iskele yardımı ile şahsi çeviklik gerektirmeyecek şekilde çıkılarak, kanatlarından zorlanıp açılan pimapen pencerenin bilirkişi raporunda belirtildiği üzere sağlam ve muhkem olduğu ve sanığın para, suça konu eşya ile birlikte araba anahtarını çaldıktan sonra, dışarıda park halinde bulunan aracı da alıp gitmesindeki eyleminin aynı zamanda işlenmiş tek suç oluşturduğunun anlaşılması karşısında; sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-2-son, 522 (pek fahiş) maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/2-d, 53; 116/1-4, 53;

151/1, 53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçları açısından 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma hükümleri de değerlendirilerek, uygulamaya göre 5237 sayılı Yasanın sanık yararına olduğunun gözetilmesinde zorunluluk bulunması,