Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/1375 K.2012/2664

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakim takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın müştekinin işyerinin muhkem kepenk asma kilidini ve pvc kapı camını kırarak eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesi yerine aynı Yasanın 142/2-d maddesiyle hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eylemlerinin 142/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/2-4. maddesinde tanımlanan geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozmak ve şikayet bulunduğu için 151/1. maddesine uygun mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi,

3-Sanığın yakalandıktan sonra suça konu eşyayı sakladığı yeri göstererek kısmi iadeyi sağladığının anlaşılmasına göre; müştekiye kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorulduktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

4-Özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53. maddesi ile uygulama yapılmaması,