Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/1466 K.2011/7016

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nın ve sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlar birbiriyle karşılaştırılmak suretiyle bulunacağından, mahkemece denetime imkan verecek şekilde lehe yasa değerlendirmesi yapılmamış ise de açıkça 765 sayılı TCK'nın lehe olması nedeniyle bu husus bozma nedeni sayılmamıştır.

Sanığın suç tarihinde müştekinin işyerinden suça konu avizeyi aldıktan ve kimse görmeden işyerinden ayrıldıktan sonra caddede yürürken oradan tesadüfen geçen kolluk tarafından şüphe üzerine suç kaydı bilgisi sorgulandığında 3 adet hırsızlık kaydı çıktığında görevlilerin sanığa elindeki avizeyi nereden aldığını sordukları, sanığın çelişkili cevaplar vermesi üzerine sanığı yakalamak isterlerken sanığın elinde avize ile kaçmaya başladığı, bir süre kovalamaca sonrasında sanığın elindeki avizeyi, yakalanmamak için yere atarak koşmaya devam ettiği, ancak yakalandığı anlaşılmakla;

suç tamamlanmış olduğu halde TCK'nın 61. maddesi gereğince teşebbüs hükümlerinin uygulanması, rızai iade koşulları bulunmadığı halde TCK'nın 523. maddesinin tatbiki, yine sanığın daha önce aynı cins suçtan tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde TCK'nın 522. maddesinin lehe hükmünün uygulanması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ordu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.03.2002 tarihinde yerine getirilen hırsızlık suçundan verilen 20.09.2001 tarih, 2001/658-1085 E-K. sayılı ilamı tekerrüre esas alınması gerekirken, Karacabey Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.05.1999 tarihinde yerine getirilen 02.10.1998 tarih, 1998/153-236 E-K. sayılı ilamının ( yerine getirmeden itibaren 5 yıldan fazla süre geçtiği halde) tekerrüre esas alınması,

Hüküm tarihinden önce yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile ağır para cezalarının adli para cezasına dönüştürüldüğünün düşünülmemesi,

5275 sayılı Yasanın 122.maddesi ile 647 sayılı Yasanın yürürlükten kaldırılmış olması karşısında; hükmolunan para cezasının süresinde ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 1-Hüküm fıkrasından gecikme zammı uygulanmasına dair bölümün tamamen çıkartılmasına,

2-Tekerrürle ilgili hüküm kısmı çıkartılarak yerine, "Ordu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.03.2002 tarihinde yerine getirilen hırsızlık suçundan verilen 20.09.2001 tarih, 2001/658-1085 E-K. sayılı ilamı tekerrüre esas alınarak 313.204.320 TL. nin günlüğü 100 TL.'den hapse çevrilerek TCK'nın 81/2 maddesi gereğince sanığın 1 ay 13 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına" cümlesinin eklenmesine, 3-Sanığın sonuç cezasının da 516 TL.