Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/16139 K.2012/19904

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Şikayetçinin kapıları kilitli olarak park halinde bulunan otomobilinin kapısını zorlayarak açıp düz kontak yapmak suretiyle hırsızlayan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine otomobilin haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle hırsızlandığının kabulünü gerektirir delillerin neler olduğu da kararda gösterilmeksizin aynı Yasa'nın 142/2-d maddesi ile uygulama yapılması,

2-Denetime olanak sağlanması bakımından sanığın tekerrüre esas alınan önceki hükümlülüğünün karar yerinde gösterilmemesi,

3-5275 sayılı Yasanın 108/4-5-6. maddesi gereğince, mükerrir sanık hakkında denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevinin, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverilme kararını verecek olan mahkemeye ait olduğu gözetilmeden, infazı kısıtlayacak biçimde denetimli serbestlik süresinin iki yıl olarak belirlenmesi,

4-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,