Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/16315 K.2012/19943

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: I) Sanıklar ..., ..., ... ve ...'a yüklenen hırsızlık suçları bakımından yapılan incelemede ; Sanık ...'ın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesinin a bendinde yazılı '' kasıtlı bir suçtan mahkum olmama '' koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

İfadeleri ile soruşturmanın derinleşmesini sağlayan, hakkındaki hüküm kesinleşen sanık ...'in aşamalardaki beyanları ile sanık ...'ın Adıyaman Sulh Ceza Mahkemesi'nce yapılan sorgu sırasında alınan ifadesinde; hırsızlık suçunun sanıklar ..., ... ve ... tarafından gerçekleştirildiğini, kendilerinin bu sırada bir köşede beklediklerini ayrıntıları ile anlatmaları, dosya kapsamından da sanık ... ve ... ile diğer sanıklar arasında iftira atmalarını gerektirecek herhangi bir husumetin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanıklar ..., ... ve ...'ın atılı suçu işlediklerine ilişkin mahkemenin kabulünde herhangi bir isabetsizlik görülmemiş,

tebliğnamede bozma isteyen düşünce de benimsenmemiştir.

Sanık ...'ın hırsızlığın yapıldığı sırada olay yerinde bulunduğunu beyan etmesi; hakkındaki hüküm kesinleşen sanık ...'in de, sanık ...'ın daha önceden sanık ...'a Köy Hizmetleri'ne ait kabloları çalmayı teklif etmesi nedeni ile hırsızlığın yapıldığını ifade etmesi karşısında, sanık ...'ın hırsızlık suçuna doğrudan katıldığı halde yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırdığı kabul edilerek, 5237 sayılı TCK'nın 39/2-c. maddesi uyarınca hükmolunan cezadan indirim yapılıp az ceza tayin edilmesi; sanık ... hakkında Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04/11/2004 tarih ve 2004/129

Esas, 2005/491 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen hapis cezasına ilişkin ilamın 05/01/2005 tarihinde kesinleşip, 06/03/2006 tarihinde yerine getirildiği, aynı sanığın 5237 sayılı TCK'nın 58/2-b maddesinde yazılı 3 yıllık süre içerisinde yeniden suç işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine hükmolunmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması ;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "sanıklar hakkında TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölüm çıkarılarak,

yerine "sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın 53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar.

53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına'' tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II) Sanık ...'ya yüklenen hırsızlık suçu bakımından yapılan incelemede ;

Sanığa yüklenen hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve süresine göre 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 66/2 . maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımı süresinin, hüküm tarihi olan 21/09/2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması;