Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/19045 K.2012/1680

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanık ... hakkında "Mala Zarar Verme" suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B-Sanık ... hakkında "Hırsızlık ve İşyeri Dokunulmazlığını Bozma" suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 102/4. maddelerinin ve hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b,116/4,66/1-e, 66/2. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından suç tarihinde 15 yaşını doldurmayan sanık hakkında zamanaşımı süresini yarısı oranında indiren 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine olması ve aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 23.02.2007 tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

C-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın, yüklenen suçları işlediğine ilişkin diğer sanık ...’nın yan delille de desteklenmeyen anlatımı dışında, hükümlülüğüne yeterli, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,