KÜNYE
(Kapatılan)13. Ceza Dairesi 2011/19883 E., 2012/11702 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mayıs 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanık ... hakkında katılanın şikayetçi olması dikkate alınarak, zamanaşımı süresi içerisinde işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından işlem yapılması olanaklı görülmüştür.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Suç tarihinde sanık ...'nin adli sicil kaydı bulunmaması nedeniyle hakkında belirlenen cezanın iki yıl hapis cezasının altında olması karşısında; hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin değerlendirilmesi zorunluluğu,
2-Soruşturma aşamasında beyanı alınan tanık A.... hükme esas alınan ifadesinin 08.06.2006 tarihinde işlenen sehpa hırsızlığı olayına ilişkin olduğu dikkate alınarak, sanık ...'in üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin sanık ...'nin suç atfı şeklindeki beyanından başka delil elde edilemediği, şüphe durumundan sanığın yararlanacağına ilişkin hukukun genel kavramından hareketle, sanık ... hakkında beraat kararı yerine yazılı şekilde hüküm kuruluş olması,
Kabule göre de;
3-Sanık ... hakkında hapis cezası verildiği halde hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması,
4-Karar başlığında suç yeri belirtilmemek suretiyle CMK 232/2-c maddesine muhalefet edilmesi,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2011/19883, K. 2012/11702, 21 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama