Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/19936 K.2012/5171

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 06.03.2004 yerine, 05.03.2004 olarak yazılması ile sanık ...'in doğum tarihinin 06.10.1981 yerine 1998 olarak ve sanık ...'ün doğum tarihinin 06.01.1986 yerine 1969 olarak yazılması, yerinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiş ayrıca, hükmün gerekçesinde hırsızlık suçunun bina içinde muhafaza altına alınan eşya hakkında işlendiğinin kabul edildiği ve gerekçe gösterilerek alt sınırdan uzaklaşıldığının açıklanması karşısında, sanıklar hakkında uygulama maddesi olarak TCK'nın 142/1-b bendi yerine, 142/2-b yazılması, yerinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eyleminin, TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c maddesine uyan geceleyin birden fazla kişiyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1 maddesinde sayılan haklardan hangilerini kullanmaktan ne kadar süreyle yoksun bırakıldıklarının karar yerinde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 53. maddenin