Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/2086 K.2012/1172

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın suç tarihinde yakınana ait işyerine yardım toplamak amacıyla giderek yakınanın verdiği parayı aldıktan sonra masa üzerindeki cep telefonunu da alması şeklinde gerçekleştirdiği eylemin, TCK.nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturması karşısında yazılı şekilde uygulama yapılması,

2- Sanığın suç tarihinde sara hastalığı nedeniyle psikiyatri bölümünde tedavi gördüğünü belirterek buna ilişkin doktor raporlarını da dosyaya ibraz etmesi karşısında, TCK.nun 32 ve 34. maddeleri ışığında, sanığın suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı araştırılıp, yöntemince raporla saptanarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hükmolunması,