Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/23382 K.2012/27378

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesinde yer alan “lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir” hükmü karşısında, 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesinde yazılı hırsızlık suçu ile 5237 sayılı Yasada tanımlanan hırsızlık suçunun unsurlarının farklı olduğu, sanığın eyleminin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık.

116/2-4, maddelerine uyan konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu ve bu suç yönünden CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı bulunduğu dikkate alınmadan ve sanığın kolluk görevlilerince yakalandığında; suça konu tüfeği sakladığı yeri söyleyerek kısmi iadeyi sağladığının anlaşılmasına göre;

müştekiye kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorulduktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanması olanağı da değerlendirilerek sonucuna göre lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, hatalı bir karşılaştırma sonucu 765 sayılı Yasanın lehe olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,