Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/23520 K.2011/1876

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 30.08.2004 tarihli keşif ve bilirkişi tutanağına göre sanığın, yerden 3.80 metre yükseklikte olan evin balkonuna şahsi çeviklikle çıkarak hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; eylemin 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın, olay tarihinde girdiği yakınan ...’ün konutunda misafir olarak kalan yakınanlar ... ve ...’a ait olduğu sonradan anlaşılan malları çaldığı belirlenmiş ise de; sanığın, suça konu eşyaların faklı kişilere ait olduğunu bildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu gösterilip tartışılmadan ve eylemin de tek hırsızlık suçunu oluşturduğu düşünülmeden, 765 sayılı TCK.nun 80. maddesi ile uygulama yapılması,

3- Sanığın gündüz saat 05.00 sıralarında gerçekleştirdiği eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1, 81/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 53/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesinde zorunluluk bulunması,