Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/25730 K.2011/10009

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-24.01.2005 tarihli tutanak içeriğine göre, ihbar üzerine gelen polisleri gördükten sonra kaçan 3 şahıs içinden kovalamaca sonucu sanığı yakaladıkları, kaçan diğer iki şahsın kimliğinin tespit edilemediği, bu itibarla eylemi sanıkla birlikte üç sahsın gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; 765 sayılı TCK'nın 492/1-son maddesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-765 sayılı TCK'nın 81/2. maddesi ile 1/6 oranında artırım yapılırken, hapsin 2 yıl 11 ay yerine 3 yıl hapis olarak hesaplanması suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

3-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 492/l-son,59,81/2-3. maddeleriyle, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1 -b, 143,62,53. uzlaşma olanağı sağlandıktan sonra 116/1-4, 53; maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında uygulama yapılıp sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4-765 Sayılı TCK'nın 95/2 maddesi gereğince erteli cezanın aynen infazı hakkında karar vermek üzere mahkemesine ihbarda bulunulması ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,