Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/26878 K.2013/6673

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141 ve 5271 sayılı CMK’nın 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ne olduğunun gerekçeli kararda gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı CMK’nın 289/1-g maddesine aykırı şekilde hüküm kurulması,

2-19.07.2007 günü saat 21:00 sıralarında müştekinin işyerinden cep telefonu ve fotoğraf makinasını çalan sanığın, başka işyerlerinden de hırsızlık yaptıktan sonra 20.07.2007 gecesi 02:45 sıralarında şüphe üzerine kolluk görevlilerince yakalandığında, üzerinden çıkan cep telefonu ve fotoğraf makinasını çaldığı işyerinin yerini söyleyip, başvurusu olmayan müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/1. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan temel ceza belirlenirken uygulanan yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4- Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan uygulama yapılırken, aynı Kanunun 119/1-c maddesi ile uygulama yapılmaması,

5- Sanık hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması