Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/28668 K.2013/2462

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan kurum vekilinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanıklara atılı suç eşyasını kabul temek vaya satın almak suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre; 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 09.03.2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan kurum vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnamaye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

III -Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın, haklarında dosyanın tefrikine karar verilen sanıklar ... ve ... ... ile birlikte PTT hizmet binasının penceresine merdiven dayayarak içeri girip sağlam ve muhkem nitelikte olduğu tespit edilen çelik kasayı kesici aletle açtıkları katılan kuruma ait para,

tabanca ve telefon kartlarnı aldıklarının iddia edildiğinin anlaşılması karşısında tefrik kararı verilen adı geçen sanıklar hakkında ayrılan davanın sonucu beklemeden 765 sayılı TCK 493/1-son maddesi ile karşılaştırma yapılması ve 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1.,

522 (pek fahiş) maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 143. maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c ve 152/1-a maddelerine uyan geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma ve kamu malına zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilerek.

765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenmemesi,

2- İddianamede sanık hakkında uygulanması istenilen 765 sayılı TCK.nın 493/1-son maddesinde yer alan cezanın üst sınırının 5 yıldan fazla hapis olması karşısında, 01.06.2005 tarihinde yayınlanıp yürürlüğe giren 5271 Sayılı Yasanın 150/3. maddesi uyarınca, hükmün açıklandığı 05.03.2009 günlü oturumda zorunlu müdafiinin hazır bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle aynı Yasanın 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması,

3- Katılan kurumun yargılama aşamasında kendini vekille temsil ettirdiğinin anlaşılmasına rağmen katılan yararına vekalet ücreti hakkında bir karar verilmemesi,