KÜNYE
(Kapatılan)13. Ceza Dairesi 2011/29061 E., 2013/2764 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, suç eşyasını kabul etmek
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanık hakkında mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmelerde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanık ...'ın “Kovancı Köyü” olan nüfus kayıt bilgisinin gerekçeli karar başlığında “Pazarköy” olarak yazılması,
2-Sanık ...'nin aşamalardaki anlatımı ve anlatımını doğrulayan 22.02.2007 tarihli “Yakalama ve Muhafaza Altına Alma Tutanağı” içeriğine göre, hırsızlığa konu eşyanın bir bölümünü teşkil eden 1 adet kuru sıkı tabanca, 8 adet ses fişeği ve 1 adet av bıçağının adı geçen sanık tarafından rızaen evinden getirilerek kolluk görevlilerine teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; katılana kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulanma olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,
3-Sanıklar ... ve ... yönünden hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa'nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezaların tür ve sürelerine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2011/29061, K. 2013/2764, 13 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama