KÜNYE
(Kapatılan)13. Ceza Dairesi 2011/30750 E., 2011/9774 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Aralık 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Hükümlüler
- ..., ...
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Sanıklar :... ve ...: Beraat, diğer sanıklar mahkumiyet
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanıklar müdafii Av....'ın temyiz isteğinin mahkum olan sanıklar ... ve ... 'a yönelik olduğu anlaşılmakla, 1-Hükümlüler ... ve ... haklarında kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Hendek Asliye Ceza Mahkemesinin 24.04.2003 gün ve 2002/28 E 2003/202 sayılı hükmün sanık ...'in yasal süresi içerisindeki temyizi üzerine, Yargıtay 10. Ceza Dairesi’nin 19.12.2005 günlü kararı ile, 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması için diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına, bozmadan, hükmü temyiz etmeyen hükümlü ... ile temyiz talebi süreden reddedilen hükümlü ...'in da yararlandırılmasına karar verilmiş ise de; hükümlü ... ile hükümlü ... hakkındaki önceki hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;
ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.09.2007 tarih ve 2007/125-186 sayılı kararında açıklandığı gibi adı geçen hükümlüler hakkındaki temyiz edilmeden kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.
Hakkında verilen hüküm kesinleşmiş olan hükümlü ... ile hükümlü ...'in tekrar yargılanma sürecine dahil edilerek, 2. hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır. Kurulan bu ikinci hüküm, hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir.
Bu nedenlerle; hükümlüler ... ve ... hakkında yeniden kurulan 2. hükümlere yönelik, konusu bulunmayan temyiz itirazının 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2011/30750, K. 2011/9774, 21 Aralık 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama