Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/4497 K.2012/6656

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Mala zarar verme suçuna ilişkin kurulan hükmün incelenmesinde,

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nun 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına nazaran, 1412 sayılı CMUK'nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanık ... müdafisinin temyiz talebinin REDDİNE,

2-Hırsızlık suçuna ilişkin hükmün incelenmesinde,

Kilitli olan aracın camını kırarak hırsızlığa teşebbüs eyleminin 5237 sayıl TCK’nın 142/1-b maddesi kapsamında olduğu halde, aynı yasanın 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması, sanık hakkında ceza uygulanması sırasında, 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinin, aynı Yasanın 143. maddesinden önce uygulanması suretiyle, 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanması sonucu belirlenen 1 yıl 2 ay hapis cezasından, aynı yasının 31/3 maddesi gereğince 1/3. oranında indirim yapılarak cezanın 9 ay 10 gün belirlenmesi gerekirken, 11 ay 20 gün olarak belirlenip bu oran üzerinden hesaplama yapılarak sanık hakkında fazla ceza tayini ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının “5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi uyarınca