Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/7353 K.2011/4859

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Yasa uyarınca duruşma açılarak veya açılmadan dosya üzerinden verilen bütün uyarlama kararlarına yönelik yasa yolunun temyiz yasa yolu olduğu ve yapılan itirazları inceleme yetkisinin de Yargıtay’ın ilgili Ceza Dairesine ait olduğu gözetilmeden, Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen Polatlı Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2000/392E, 2000/951K sayılı ilamının infazı sırasında Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2005 tarihli yazıları ile uyarlama talep edildiği, mahkemece dosya üzerinden 02.06.2005 tarihli ek karar ile uyarlama yapılarak yeniden hüküm kurulduğu,

ek kararın hüküm fıkrasının son kısmında, kanun yolu süresinin başlangıcı belirtilmeden ve yargı yolu olarak itiraz yolu açık olmak üzere karar verildiği, hükümlünün 10.06.2005 tarihinde kendisine tebliğ edilen ek karara karşı, yasal sürede yapmış olduğu 13.06.2005 tarihli itirazın temyiz talebi olarak kabulüyle,

itiraz üzerine verilen Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/586 D.İş sayılı ve 31.10.2005 tarihli kararı ve sonrasında mahkemelerince verilen kararlar yok hükmünde sayılarak ve hükümlü hakkında Eskişehir 4.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 19.01.1996 tarihinde kesinleşen kararıyla hırsızlık suçundan verilen erteli para cezası mahkumiyeti bulunması nedeniyle, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanı 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılarak yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1ve 493/2 maddelerindeki suçun öğelerinin farklı olduğu, müştekilerden ...'a yönelik eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 143 maddelerindeki gece vakti hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4 maddesindeki işyeri dokunulmazlığını bozma ve 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, suç tarihine göre mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarının uzlaşma kapsamında kaldığı,

uzlaşma işlemi yapılarak sonucuna göre, 5237 Sayılı TCK'nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaylara uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından,

temel cezanın alt ve üst sınırlar gözetilerek ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ve 765 sayılı Yasada bu tür eylemlerde ağırlaştırıcı neden olmayan gece kavramının 5237 sayılı yasanın 143. maddesine göre cezayı artırıcı neden olmasının ve artırım oranının tespiti ile bireyselleştirmenin yapılması amacına yönelik takdir hakkının kullanılması, önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden, dosya üzerinden ve yasal ile yeterli gerekçe gösterilmeden her bir suçtan üst hadden ceza tayini ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Gerekçeli karar başlığında hükümlünün baba adının ''...'' yerine ''...'' olarak yazılması ve karar tarihinin ''02.06.2005'' yerine ''01.06.2005'' olarak hatalı yazılması,

Kabul ve uygulamaya göre,

3- Asıl kararın hükümlü tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 2001/61 E, 2001/284K ve 23.01.2001 tarihli bir kısım müştekiler yönünden onama ve bir kısım müştekiler yönünden ise bozma ilamı ile mahkemenin 01.06.2001 tarihli yazılarına göre, müştekilerden ... ... ve ... ...'ye karşı işlenen suçlar nedeniyle açılan kamu davalarının 4616 Sayılı Kanunun ¼ maddesi gereğince kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine karar verildiği gözetilmeden, bu müştekilere yönelik eylemler nedeniyle ek karar ile hükümlü hakkında yeniden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

4-5237 Sayılı TCK'nın lehe olduğunun kabulüyle yapılan uygulamada özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen hükümlü hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması,

5-5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1 maddesindeki suçun öğelerinin farklı olduğu, müştekilerden ...'a yönelik eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 143 maddelerindeki gece vakti hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4 maddesindeki işyeri dokunulmazlığını bozma ve yakınma bulunduğu için 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, suç tarihine göre mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarının uzlaşma kapsamında kaldığı, uzlaşma imkanı sağlandıktan sonra,

hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK.nın 493/1-son, 522 maddeleriyle, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143, 53; 116/2-4 ve 151/1 maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında uygulama yapılıp sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,