Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/11025 K.2013/27240

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Her bir sevk maddesinin kendi içinde ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiğinden, suçun işlendiği zaman dilimi de dikkate alındığında TCK'nın 143/1. maddesi uyarınca en üst oranda artırım yapılması ile ilgili mahkeme takdirinde bir isabetsizlik görülmeyerek tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; kapıları açık olan park halindeki araçtan oto teybinin çalındığının kabul edilmesine karşın, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmeyerek aynı yasanın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması;

netice olarak hükmolunan 1 yıl 4 ay süreli hapis cezası kısa süreli olmadığından bu cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi olanaklı değilse de, mahkemece hatalı olarak yazılı şekilde uygulama yapılması; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın belirtilen süreyle kamuya yararlı bir işte çalıştırılması şeklinde seçenek yaptırıma çevrilmesi ile yetinilmesi yerine infazı kısıtlar şekilde “ 1 yıl süre ile temizlik iş kolunda “ çalıştırılmasına hükmedilmesi;