Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/1643 K.2013/12724

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan hırsızlık suçu ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunun ögelerinin farklı olduğu; sanığın eyleminin aynı zamanda, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu; suç tarihine göre iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarının uzlaşma kapsamında bulunduğu anlaşılmakla; iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçları bakımından 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma işlemi yapılarak,

sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca lehe olan hükmün önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması;

Kabul ve uygulamaya göre ise;

2)Hırsızlık eyleminin 21/09/2004 günü 19:00 ile 22/09/2004 günü 06:00 saatleri arasında gerçekleştirilmesi karşısında, sanığın atılı suçları gündüz sayılan bir vakitte işlemiş olabileceği olasılığı göz ardı edilerek, lehe yasa değerlendirmesi yapılırken 5237 sayılı TCK'nın 116/2. maddesi yerine aynı yasanın 116/4. maddesi uyarınca uygulama yapılması;

3)Suça konu ilaçların değerinin 5.000 TL olarak belirlendiği anlaşılmakla, suç tarihine göre bu değerin “pek fahiş” olarak kabul edilerek, hükmolunan cezadan 765 sayılı TCK'nın 522/1. maddesi uyarınca artırım yapılması gerekirken, herhangi bir gerekçe gösterilmeden bu maddenin uygulanmaması;

4)Sanık hakkında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümlerinin lehe olduğu kabul edilmesine karşın, karma uygulama yapılarak 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi;