Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/17585 K.2012/22945

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

765 sayılı Yasanın 493/1. maddesinde yer alan hırsızlık suçu ile 5237 sayılı Yasanın 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçlarının ögeleri farklı olup, eylemin aynı zamanda, aynı Kanunun 116/2-4. maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma suçu, 151/1. maddedeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, işyeri dokunulmazlığını bozma suçu ile mala zarar verme suçlarının suç tarihine göre uzlaşma kapsamında bulunduğu, uzlaşmanın sağlanması halinde 5237 sayılı TCK'nın lehe olacağı, uzlaşma için şikayetçiye çıkarılan tebligatta öldüğünün belirtildiği,

uzlaşma teklifinin mirasçılarına yapılması gerektiği, sanığa da uzlaşma önerisinin yapılmadığı, usulüne uygun uzlaşma işlemi yapılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca lehe olan hükmün; önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek; sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK ile 765 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak sağlayacak biçimde ayrı ayrı uygulamalarla cezalar belirlenip, sonuç cezalar birbirleriyle karşılaştırılarak,

sanık yararına olan Kanunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması