Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/20197 K.2013/5707

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kovuşturma evresinde sanık hakkında görevlendirilen ve hükmü temyiz etmeyen müdafiden sanığın haberi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyizi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin ve 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eyleminin, 142/1-b, 143, maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/1-4, 119/1-c maddesine uyan geceleyin konut dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu gözetilmemiş ise de, yapılan uygulamaya göre her durumda 765 sayılı TCK'nın lehe olması nedeniyle sonuca etkili görülmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan ilamında yazılı cezanın, hırsızlık ve dolandırıcılık olarak iki ayrı suçtan hükmolunan cezaların toplamından oluştuğunun anlaşılması karşısında; içtimalı cezalardan aynı neviden olan hırsızlık suçundan kurulan hüküm seçilerek 765 sayılı TCK'nın 81/2. maddesi uygulamasına esas alınması yerine toplam cezanın esas alınması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,