Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/21911 K.2013/33090

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

28.02.2003 tarihli görgü tespit tutanağı ile 31.07.2003 tarihinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporuna göre, müştekinin evine girmek için kullanılan pencerenin önünden sökülen demir parmaklığın, kırılmak suretiyle açılan oda ve mutfak kapılarının, yatak odasındaki kırılan kilitli sandık kapağının sağlam ve muhkem olduğunun belirtilmesi karşısında; hırsızlık eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde belirtildiği şekilde kapı kilidinin taklit anahtar veya diğer bir aletle kilit açmak suretiyle gerçekleştirilmediği,

sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan muhkem engelleri aşmak suretiyle hırsızlık suçunu düzenleyen 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522 (normal) maddelerine ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 53 maddelerine uyan hırsızlık, aynı Yasanın 116/1-4, 53 maddelerine uyan geceleyin konut dokunulmazlığını bozma ve 151/1, 53 maddesine uyan mala zarar verme suçunu oluşturduğundan ve bu suçlar yönünden 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma imkanı değerlendirilip sonucuna göre,

5252 sayılı yasanın 9/3. maddesi gereğince 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenmesi zorunluluğu,