Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/220 K.2012/9470

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İstinabe yoluyla sorguya çekilen sanık, sorgusunda esas mahkemesinde ifade vermek istediğini belirtmesi karşısında, duruşmada hazır bulundurulup savunma imkanı sağlanmadan CMK'nın 196/2 maddesine aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Hırsızlığın, giriş kattan 1. kata tırmanılarak evin balkon penceresi zorlanmak suretiyle gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; pencerenin sağlam ve dayanıklı olup olmadığının ve eylemde şahsi çeviklik gerekip gerekmediğinin araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3-5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 116/2, 151/1, maddelerine karşılık 765 sayılı TCK'nın 492/1 veya 493/1, 522 maddelerine uyan eylem nedeniyle denetime olanak sağlayacak biçimde uygulama yapılıp, sonucuna göre lehe yasanın belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

4-Somut olayda sanığın eylemlerinin 142/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/2-4. maddesinde tanımlanan geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak ve şikayet bulunduğu için 151/1. maddesine uygun mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi,

5-Sanığın eylemini gece vakti işlediğinin anlaşılması karşısında hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması,