Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/22861 K.2013/32487

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın ifadelerinde, müştekinin evine kapı üzerinde unutulan anahtarı kullanarak girdiğini ve bu anahtarın kendisinde olduğunu beyan ettiği; dosya içerisinde, hırsızlık olayının ardından suç mahallinde görevlilerce inceleme yapıldığına ilişkin bir bilgi ve belgenin bulunmadığı anlaşılmakla; sanığın ifadesinin doğruluğunun tespiti bakımından müştekiye bu hususun sorulup, sanığın kendisinde olduğunu iddia ettiği anahtara da el konularak; bu iddianın gerçek olduğunun anlaşılması halinde sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde hükme bağlanan hırsızlık suçunu oluşturacağının gözetilmeyerek eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi;

2)Müştekinin, kendisine yalnızca yazıcının iade edildiği şeklindeki beyanı karşısında, kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği hususu müştekiden sorulup, kısmi iadeye rızasının bulunduğunu beyan etmesi halinde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi ile uygulama yapılmasında zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi;

3)Suç tarihine göre, konut dokunulmazlığını ihlal suçunun uzlaşma kapsamında bulunmasına karşın; 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca sanık ve müştekiye uzlaşma teklifinde bulunulup, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi;

4)5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesinde yazılı kıstaslar değerlendirilmeksizin, sadece takdire dayanıldığının belirtilerek, yetersiz gerekçe ile sözü edilen yasa maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi;