Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/4830 K.2013/16357

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin ve 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1 - son maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanıkların eyleminin, 142/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/1, 119/1-c ve 151/1 maddelerine uyan birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu,

ancak suç tarihi dikkate alındığında mala zarar verme suçunun şikayete bağlı olduğu ve mağdurun şikayetçi olmadığı; konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden ise Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.01.2013 tarih ve 2012/1142 esas 2013/ 17 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, TCK'nın 119. maddesi kapsamında nitelikli konut dokunulmazlığını bozma suçu, CMK'nın 253/1. fıkrası “b” bendi 3. nolu alt bendi kapsamı dışında bulunduğundan bu suçtan uzlaşma yapılamayacağının ve şikayete bağlı olmadığının anlaşılması karşısında,

yapılan uygulamaya göre her durumda 765 sayılı TCK'nın lehe olması nedeniyle tebliğnamede yer alan bozma isteyen düşünceye iştirak olunmamış, sanıklar Özkan ve Süleyman'ın aynı tür suçtan mükerrir oldukları ve 765 sayılı Yasa'nın 522/1. maddesinde öngörülen pek hafif değere ilişkin indirim hükmünün haklarında uygulanması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.