Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/6376 K.2013/14680

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hakkında karar kesinleşen hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK’nın yürürlüğe girmesi sebebiyle lehe yasa değerlendirmesi için yapılan uyarlama yargılamasında kesinleşen hükümden daha fazla ceza verilemeyeceğinden hükümlüye ek savunma verilmesine gerek bulunmamakla tebliğnamedeki 2 nolu bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime olanak verecek şekilde birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması ve sonucuna göre lehe Yasanın belirlenmesi gerektiğinin ve 5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1.-son,522.(pek fahiş) maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu,

somut olayda sanığın diğer sanıklarla birlikte suça konu eyleme doğrudan katılarak mağdurun işlettiği kurs binasının kapısına zarar vermek suretiyle geceden sayılan saat 04.00 sularında girmek suretiyle işlediği hırsızlık suçunun 5237 sayılı yasanın 37. Maddesi delaleti ile 142/1-b,143 maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğu, eylemin aynı zamanda anılan Yasanın 116/2-4, 119/1-c maddelerine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma suçu ile mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, mala zarar verme suçunun şikayet yokluğu nedeniyle değerlendirilemeyeceği gözetilerek, ayrı ayrı uygulamalar yapıldıktan sonra,

lehe yasanın denetime imkan verecek şekilde belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,