Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/6743 K.2012/11071

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanunun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 492/1-son, 522(pek hafif), 59, 492/1-son, 522(normal), 59. maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu;

hükümlü ...'ın, arkadaşları Osman Yılmaz ve Sebahattin Öz ile birlikte, 21.01.1995 günü gece vakti yakınanlar ... ve ...'ın evlerinin muhkem olmayan kapı ve pencerelerini kırarak evlerine girip hırsızlık yapması şeklinde gerçekleştirdiği eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1,62, 53.(iki kez) maddelerine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Kanunun 116/1-4, 119/1-c,62, 53, 151/1,62, 53. maddelerine uyan konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu ve bu suçlar yönünden CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre,

765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Kanunun yeniden belirlenmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

2-Suç tarihinde sabıkasız olan hükümlü hakkında mağdur ...'a yönelik hırsızlık eylemi ile yakınanlar ... ve ...'a yönelik konut dokunulmazlığının ihlali eylemleri nedeniyle belirlenen cezaların iki yıldan az olması karşısında; hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,